‘‘Κάνε μια ευχή’’ είπε ο μαγικός καθρέφτης!!!
Μια φορά και έναν καιρό, ή τώρα ή παλιά, σε δάση μακρινά, ζούσε ένα κοριτσάκι που το έλεγαν Περίνα. Η ζωή της θα λέγαμε ήταν χαρούμενη αφού ζούσε μαζί με την αγαπημένη της οικογένεια και το σκυλάκι της τον Αζόρ. Όμως επειδή τα πράγματα ποτέ δεν μένουν «τα ίδια και τα ίδια», όπως λέει το αγαπημένο τραγούδι του μπαμπά, ένα κατά τα άλλα ήρεμο απόγευμα ήρθαν και τα μαντάτα που θα της άλλαζαν τη ζωή για πάντα…
‘‘Αύριο θα πρέπει να μετακομίσουμε’’, είπε ο μπαμπάς γιατί θα άλλαζε την δουλειά του.
‘‘Τι να κάνουμε, έχει ο θεός!’’, είπε η μητέρα, πάντα χαμογελώντας και στα εύκολα και στα δύσκολα. Αυτό είναι κάτι που δεν το καταλαβαίνω…
Το επόμενο πρωί όλοι ήταν αναστατωμένοι. Ο πατέρας ανεβοκατέβαζε κούτες, φυσούσε και ξεφυσούσε, η μητέρα ίδρωνε και ξεΐδρωνε και η μικρή Περίνα εξομολογούνταν στο ημερολόγιο της: «Ουφ! Δεν αντέχω πια αυτές τις αλλαγές! Μακάρι να ήταν εδώ η γιαγιά μου , ξέρω πως μόνο αυτή θα με καταλάβαινε! Μόνο αυτή με συμπονούσε!
Το ταξίδι στην μεγάλη πόλη που θα πήγαιναν ήταν ατέλειωτο.
Αργά το απόγευμα έφτασαν στο καινούργιο τριάρι , έτσι το λένε το σπίτι στην πόλη. Η μικρή Περίνα έσερνε την βαλιτσούλα της με ότι καλά είχε φυλαγμένο, το μυστικό ημερολόγιο -που όλα τα ξέρει- και παλιές φωτογραφίες. Την επόμενη μέρα θα παρουσιαζόταν στο καινούργιο σχολείο που την είχαν γράψει.
Το καινούργια σχολείο δεν ήταν καθόλου εύκολη υπόθεση! Όλες τους ήταν ψηλομύτες! Καλό μου ημερολόγιο! Αλήθεια λέω. Εντάξει, δεν ήμουν και η πιο καλοντυμένη δεν λέω, φταίει και η μητέρα με τις απόψεις της που «δεν ήθελε το λάιφ στάιλ» έτσι το λέει, έφταιγα και εγώ που την υπακούω πάντα, ίσως…
Δεν έφτανε το ένα κακό ήρθε και το άλλο! Σε λίγο άρχισαν να με ειρωνεύονται κα για τις επιδόσεις μου στις φυσικές επιστήμες. Αυτό το πήρα από τον μπαμπά. Λάτρευε λέει την επιστήμη. Η επιστήμη ερμηνεύει, εξηγεί τον κόσμο δεν τον καθοδηγεί, δεν είναι ιδεολογία λέει. Δεν ξέρω τι είναι αυτό, αλλά ακούγεται καλό…
Γύρισε σπίτι μουτρωμένη, κλείστηκε στο δωμάτιο της και δεν ήθελε να μιλάει σε κανέναν. Μόνο ο Αζόρ ήταν δίπλα της και της συμπαραστεκόταν γρυλλίζοντας.
Αχ!, καλή μου γιαγιά, να ’σουν εδώ! Να ‘ξερες πόσο μου λείπεις! Δείξε μου ένα σημάδι μόνο! Ήξερε ότι η γιαγιά ήταν πάντα δίπλα της.
Εκείνη την στιγμή ένα παράξενο χρυσό φως χύθηκε και έλαμψε όλο το δωμάτιο. Ήταν το χρυσό καθρεφτάκι της, το πολυαγαπημένο δώρο της γιαγιάς. ο Αζόρ κατάλαβε τα πάντα. Πλησίασε, γάβγισε παράξενα όπως δεν έκανε ποτέ και μετά εξαφανίστηκε μυστηριωδώς… Ο μαγικός καθρέφτης τον κατάπιε κυριολεκτικά.
Μα αυτός ο καθρέφτης είναι μαγικός σκέφτηκε. Έτριψε τα χέρια της με ικανοποίηση. Ωραία, πολύ ωραία, αυτός είναι ο μαγικός καθρέφτης που θα ικανοποιεί όλες τις επιθυμίες μου!
«Καθρέφτη, καθρεφτάκι μου, είπε θα ήθελα λοιπόν ξαναείπε να έχω μοντέρνα ρούχα, ένα μεγαλύτερο σπίτι και μακριά μαλλιά, να γίνω ομορφότερη από τ’ άλλα κορίτσια, να… να… να… .
Ο κατάλογος ήταν ατελείωτος γιατί όλα όσα επιθυμούμε είναι αμέτρητα. Η μαμά βέβαια λέει πως είναι άλλο πράγμα οι επιθυμίες μας και άλλο πράγμα οι ανάγκες μας.
Ο καθρέφτης όμως…έμενε θολός. Δεν έδειχνε να ανταποκρίνεται. Η Περίνα συνέχισε ανίδεη και πεισματάρα όπως πάντα.
Μα τι συμβαίνει;
Μάλλον ζητάς τα λάθος πράγματα… ακούστηκε μια φωνή. Είναι αυτά που ζητάς αυτά που πραγματικά θέλεις;
‘‘Μα ποια είναι αυτή η φωνή; Τι θέλει να μου πει; Τι δεν κατάλαβα καλά;’’
Η Περίνα σκοτείνιασε. Από εκείνη τη στιγμή ούτε να φάει δεν ήθελε. Η μητέρα ανησύχησε και η Περίνα δεν μπορούσε να ησυχάσει.
Αχ, η γιαγιά μου! Η γιαγιά , η γιαγιά μου! ποτέ δεν μου είχε χαλάσει χατίρι. Το έλεγε και το ξανάλεγε η μαμά πως η γιαγιά με είχε παραχαϊδεμένη. Μα η γιαγιά τώρα λείπει και μάλλον βλέπει τα πράγματα διαφορετικά από κει που είναι τώρα.
‘’Αυτό που σου λείπει είναι το θάρρος. Το έχεις μέσα σου, δεν θα το βρεις πουθενά έξω από σένα,’’ ξανακούστηκε η φωνή.
Αυτό ήταν. Αυτή είναι η μαγική συμβουλή!
Την επόμενη μέρα στο σχολείο μίλησε στις φίλες της. Τους είπε με θάρρος, χωρίς να φοβάται, γιατί ήξερε πως είχε το δίκιο με το μέρος της, πως υπάρχουν σημαντικότερα πράγματα που τις ενώνουν από αυτά που τις χωρίζουν και πως για αυτήν η φιλία είναι σημαντικότερο απ’ όλα.
Οι φίλες μας είναι ότι πιο πολύτιμο έχουμε, και δε θέλω να τις αλλάξω με κανέναν.
Γύρισε στο σπίτι ήρεμη. Ζήτησε από τον μαγικό καθρέφτη να της δώσει πίσω τον Αζόρ.
‘‘Βεβαίως και θα στον δώσω. Αυτή είναι η τελευταία φορά που συζητάμε, γιατί πλέον δεν με χρειάζεσαι πια. Μεγάλωσες αρκετά και δε χρειάζεσαι καμιά μαγική συμβουλή και κανέναν καθρέπτη. Έμαθες να ζητάς ότι χρειάζεται και όχι ό,τι επιθυμείς’’.
Με αυτά τα λόγια ο καθρέφτης την αποχαιρέτησε και χάθηκε. Στη θέση του εμφανίστηκε ο Αζόρ πάλι, με ένα μεγάλο χασμουρητό…
Και έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα!
Δ΄τάξη 14ου Δημοτικού Σχολείου Κορίνθου σχ. έτος 2018-2019